politiek

Een culturele oorlog verliezen is duur; de prijs van omvolking is dikwijls permanent.

‘FVD moet culturele oorlog winnen om economie te redden’

“Na de overwinningsspeech van Thierry Baudet horen we het steeds vaker: hou nou toch eens op met die boreaalse praatjes! Er zijn belangrijkere dingen, zoals de enorme kosten van de klimaatmanie, het verlies van politieke en economische kracht van ons land binnen de EU, en immigratie. Straks kunnen de rekeningen niet meer betaald worden; dat is belangrijker dan literaire bespiegelingen en borrelpraatjes waar de politieke leider van de FVD zich teveel mee bezig houdt.

De critici missen het belangrijkste punt. De bron achter de klimaatmanie, het Europese massadenken en de immigratie is cultureel. We zitten middenin een keiharde culturele oorlog. We zitten in het defensief. De ideologieën, personen en geldstromen in deze culturele oorlog zijn misschien niet zo zichtbaar – niet zo verwonderlijk gezien onze gekleurde media – maar dat maakt ze niet minder reëel.

Het niet willen of durven voeren van deze culturele strijd zou de FVD transformeren tot de VVD. Na twaalf jaar lidmaatschap van die club werd ik door Marrakesh moreel gedwongen mijn lidmaatschap op te zeggen. De VVD blaft, maar bijt niet. Ze verliezen de culturele oorlog. Daarom blijft immigratie doorgaan. Daardoor tekenen ze dure klimaatmanieakkoorden samen met GroenLinks. En dat verklaart ook waarom de VVD internationale akkoorden steunt die de persvrijheid inperken. Je kunt geen economisch succes bouwen op drijfzand. Zakelijkheid en boreaalse ideologie zijn afhankelijk van elkaar.

Hoe lang al zitten we in het defensief? Al tientallen jaren. De groei van de bevolking (vrijwel geheel door immigratie), de bijbehorende woningnood en druk op het sociale systeem, het verlies van rente op spaarrekeningen door het rentebeleid van de Europese Centrale Bank, de nieuwe rassenpolitiek, problemen rondom de veiligheid, et cetera. Voor de meer zakelijk en economisch gerichte leden van de FVD: dit zijn geen natuurverschijnselen maar cultureel gedreven ontwikkelingen waar geld, personen en organisaties achter zitten.

Een voorbeeld. De massa-immigratie werd gefaciliteerd door Niet-Gouvernementele Organisaties (NGO’s) die met bootjes immigranten oppikten in de Middellandse Zee. Deze clubs werden politiek beschermd en gesteund. Kritiek daarom heette racisme of fascisme, zoals gebruikelijk. U gaat betalen voor de extra kosten op huisvesting (woningtekort), veiligheid, sociale voorzieningen, zorgkosten etc. Ook uw eventuele kinderen en kleinkinderen zullen daarvoor moeten betalen. Dat is de prijs van het verliezen van een culturele oorlog.
Read more

‘Zo vernietigt men de legitimiteit van verkiezingen en van de democratie’

ESSAY
Sid Lukkassen – Er is een brede flank ontstaan van partijen en bewegingen die worden uitgesloten van invloed

“Momenteel verzamel ik op VoordeKunst fondsen voor een briefwisseling over polarisering. In Nederland werd de polarisering merkbaar tijdens het tijdperk van Pim Fortuyn. Hij maakte destijds een analyse die nog steeds relevant is: vroeger was de elite nationaal georiënteerd, met een sterk besef van Leitkultur en patriottisme, terwijl de arbeiders zich oriënteerden op de internationale klassenstrijd. Maar in de jaren negentig sloeg dit om: bedrijven profiteerden van outsourcing en open grenzen, dus ook de elite werd zeer mobiel. De nieuwe elite was ‘wereldburger’ en identificeerde zich met transnationale instituties zoals de EU. Juist de arbeider bleef aangewezen op de directe leefomgeving – de werkende klasse werd nationalistischer en keerde zich tegen de open grenzen.

‘Zo ontstaat er deugspeak: specifieke woorden die het signaal versturen: ‘Ik hoor bij de club’
Op 14 juli presenteerde de tv-talkshow Filosofisch Kwintet een uitzending over elitevorming. Die uitzending liet precies zien wat er mis is: de intellectuelen aan tafel probeerden het begrip ‘elite’ te definiëren en terloops kwam de vraag ter sprake of ze zelf ook niet wat elitair waren. Die vraag bleef zweven maar tussendoor werd er nog wel gewaarschuwd tegen populisme. Er werd een sneer gemaakt naar Thierry Baudet en natuurlijk werd als ‘verplicht nummer’ de kwetsbare positie van minderheden onderstreept. Het belangrijkste wat we hieruit meenemen – en wat ik ook in mijn boek Kerkgangers en Zuilenbouwers (2018) laat zien – is dat politieke correctheid de sociale mobiliteit beknelt, wat uitmondt in een nieuwe verzuiling met bijbehorende spraakcodes.

‘Gebruik echter woorden als ‘dobbernegers’ of ‘islamisering’ en je ligt er direct uit’
Wie dit laatste ziet en begrijpt kan ons hele tijdgewricht doorgronden: alle puzzelstukken vallen op hun plaats. De deugbalts, zo noem ik de sleutel tot deze puzzel. De deugbalts betekent dat een ekster niet kan paren met een meeuw: de vogels maken verschillende zanggeluiden. Zo ontstaat er deugspeak: specifieke woorden die het signaal versturen: ik hoor bij de club – sleutelwoorden zoals bijvoorbeeld bij de Vrijmetselarij. Zoals ‘inclusiviteit’ en ‘diversiteit’: zodoende ontstond er op organische wijze een ecosysteem met als grondslag de terminologieën en het wereldbeeld van Nieuw Links. Gebruik echter woorden als ‘dobbernegers’ of ‘islamisering’ en je ligt er direct uit.

‘Ons land hunkert naar vergezichten gebaseerd op realisme, op inhoudelijke gedachtewisselingen en filosofie’
Het probleem is dat er op deze wijze een verstikkende laag politieke correctheid op ons maatschappelijk debat is neergedaald. De feiten kun je niet meer benoemen zonder jezelf verdacht te maken: dit leidt tot uitsluiting op allerlei gebieden. Ondertussen snakt onze samenleving naar visievorming die boven de ‘virtue signals’ uitstijgt, naar debat bóven de verkavelde stellingnames van links en rechts. Ons land hunkert naar vergezichten gebaseerd op realisme, op inhoudelijke gedachtewisselingen en filosofie. Precies hierom ben ik mijn briefwisselingen gestart, om ook met linkse denkers in dialoog te treden – zodat men niet meer om de inhoud heen kan. Want waar de inhoud onbespreekbaar wordt, daar is het volgende stadium een burgeroorlog zoals in het Engeland van Thomas Hobbes (1588 – 1679).
Read more

Thierry Baudet heeft de zelfbenoemde ‘verstandige’ mensen ontmaskerd als povere bangerikken

Dat ‘verstand’ slaat overigens snel om in agressie, zo blijkt

“Ik heb lang getwijfeld, maar het politieke onbenul waarmee ‘verstandig Nederland’ zich op sociale media uitlaat over de verkiezingszege van Thierry Baudet – ronduit hysterisch en ‘onverstandig’ mijns inziens – mag niet onweersproken blijven. Al die haat, hoon en afkeer, tot en met de kreet ‘Waar blijft Volkert?’, nota bene uit de buik van een universiteit, toont precies de harde grens aan die de zelfbenoemde ‘verstandigen’ (denk voor ‘het beeld’ even aan de arrogante, papperige tronie van Maarten van Rossem) rond hun eigen wereldbeeld en onomstotelijk gelijk hebben opgetrokken.

Voor de goede orde: opnieuw is gebleken dat grofweg driekwart van het electoraat nog steeds braaf is, zich nog steeds achter de ‘normen en waarden’ opstelt waarover de ‘verstandigen’ zo hoog van de toren blazen (poldermodel, verbinden, empathie, bla-bla-bla), dus je zou zeggen: u kunt rustig gaan slapen. Maar o, o, o, wat brak de hél los, afgelopen woensdagavond!!! Ineens stond iedereen die inclusiviteit, menselijkheid en multiculti predikt klaar om een nieuwe, energieke partij – die in tegenstelling tot Wilders alles keurig ‘van onderop’ opbouwt – voor rotte vis uit te schelden en méér dan dat: met de talrijke verwijzingen naar de jaren ’30 werd openlijk gezinspeeld op een weldra te formeren gedachtepolitie of ideologische magistratuur, die dit veronderstelde ‘Kwaad’ in de kiem zou moeten smoren.

Oké, dacht ik, en dit zijn dus die zelfbenoemde ‘verstandige mensen’ die dagelijks bezig zijn ons land te besturen. Wat zijn dat voor povere bangeriken? En: op welk velletje denken zij dat geschreven staat dat hun soort ‘verstand’, dat eenmaal getest bij het minste geringste blijkt om te slaan in agressie, dit land voor eeuwig in bezit heeft? En niet uitgedaagd mag worden? Wát een onvoorstelbare armoede…

Ik zal u zeggen: ik heb niet op Forum voor Democratie gestemd, het zelfs niet overwogen, maar wat ben ik blij dat die moedige club van Thierry Baudet het is gaan opnemen tegen wat zich dag in dag uit als ‘het verstand’ presenteert en, naar nu blijkt, geen afwijkend geluid accepteert. Wat ben ik blij dat Forum heeft aangetoond dat er nog landgenoten zijn die eenmaal in de anonimiteit van het stemhokje het lef hebben om ‘stout’ te zijn. Naar hun hart durven te luisteren. Lang leve het stemhokje! Lang leve de beschutting die het biedt! Lang leve één van de laatste mogelijkheden om je los te scheuren van de door louter ‘verstandigen’ bevolkte media, die niets anders doen dan ons inpeperen, als in een éénpartij-staat, dat er maar één keuze is: die vóór ‘verstand’, hún soort ‘verstand’, wel te verstaan.

De suggestie van de zelfbenoemde ‘verstandigen’ dat Nederlanders zich met het stemmen op FvD ‘onfatsoenlijk’, ‘onverantwoordelijk’ en in het ergste geval ‘gevaarlijk’ (zie bruinhemden-retoriek) hebben gedragen, is lachwekkend. Als er in feite maar twee ‘partijen’ aan de verkiezingen meedoen (het partijkartel versus de rest) en je kwalificeert de keuze voor een partij die zich tegen het kartel keert als ‘gevaarlijk’, dan ben je effectief bezig Nederland in politiek opzicht tot een eenrichtingsstraat om te vormen. Dan wil je afslaan naar een weg, die eindigt in Noord-Korea.

En dan, tenslotte, die mateloze arrogantie om FvD weg te zetten als hebbende ‘geen oplossingen’. Alsof democratie een artsenexamen is, waarbij je eerst moet hebben aangetoond dat je mensen beter kunt maken. Wat een flauwekul. En wat een defensief geneuzel. Om te beginnen moet je eerst op de stoel van de arts zitten om te kunnen aantonen dat je mensen, in dit geval het land, ‘beter’ kunt maken. En ten tweede wil je dan, als zelfbenoemde ‘verstandige’, niet snappen dat democratie niet in de eerste plaats gaat over competenties en vaardigheden, maar over de vraag of mensen zich kunnen herkennen in de richting die we met z’n allen opgaan. Ergo: als je maar lang genoeg HET TEGENDEEL doet van wat grote groepen kiezers als de juiste richting zien, en dat maar lang genoeg volhoudt, doet het er op een gegeven moment niet meer toe of het geboden alternatief ‘capabel’ is, dan stem je als persoon die niks meer van zichzelf in de politiek herkent op élk alternatief om simpelweg GEHOORD te worden. Maar in de ogen van de onverstandige ‘verstandige’ val je dan onder het f-woord.

Dus dank, Thierry, voor het ontmaskeren van de onvoorstelbare armoede van de zittende voorhoede. Aan jou en je partij nu de – inderdaad veel zwaardere – taak die armoede in de schaduw te stellen. Succes!” Hans van Willigenburg

Another view (282)

Een draadje over een tendens in activistische en politiek actieve kringen die me zorgen baart.

CORTOON.NL

1/ Activisme heeft mijns inziens als doel de wereld inclusiever te maken, gelijke kansen creëren voor iedereen. Je kunt dat op vele verschillende manieren proberen te bereiken, vanuit verschillende achtergronden. Je kunt discussiëren over strategieën.

2/ Als activist ga je verbindingen aan om dingen te bereiken. Je zoekt mensen met overlappende doelstellingen. Je neemt deel aan de politiek om doelen te bereiken, en probeert politiek te ontregelen waar nodig om de politiek zelf aan de kaak te stellen.

3/ Activisme is daarmee a dirty job. Het gaat met vallen en opstaan. Niemand is heilig. Mensen maken soms verkeerde keuzes en inschattingen. Het is net het echte leven.

4/ Steeds vaker zie ik dat het aangaan van allianties onmogelijk wordt gemaakt omdat groepjes activisten hun identiteit en morele gelijk als in beton gegoten beschouwen, en alleen nog uit zijn op het “ontmaskeren” van tegenstanders die zich vermommen als medestanders.

5/ Elkaar scherp houden is ontzettend belangrijk, maar dat is iets anders dan isolement opzoeken in een groep die als enige gemene deler een vijandbeeld heeft dat groeit als een olievlek.

6/ Daarbij is de groep zelf ook niet veilig: er heerst een voortdurende dreiging “ontmaskerd” te worden als wolf in schaapskleren.

7/ “Leden” worden zo gedwongen connecties met mensen buiten de eigen bubbel te verbreken en kritiek binnen de eigen bubbel weg te slikken. Dat is gevaarlijke groepsdruk en vergroot polarisatie.

8/ Deze groepjes proberen te verhullen dat activisme uiteindelijk in wezen een eenzame bezigheid is. Ja: activisme biedt verbindingen die herkenning, steun en slagkracht bieden, maar geen enkele alliantie is heilig. Elke groep is een menselijk construct, en daarmee feilbaar.

9/ Je dient als individu te blijven nadenken. Wat wil JIJ bereiken? Hoe wil je dat doen? Hoe sta je tegenover anderen? Wat wil je wel of niet uitdragen? Welke rol wil je activisme geven in je dagelijks bestaan?

10/ Welke podia benut je wel en niet? Die vragen staan soms haaks op de groepsvorming die veilig lijkt.

11/ Zelf vind ik de volgende dingen belangrijk. 1. Ogen op de bal houden (en die ligt in de buitenwereld), 2. Mensen, verzoeken, incidenten en acties steeds van geval tot geval bekijken en beoordelen.

12/ Mensen zijn flexibel. Als ik zou geloven dat mensen óf trash zijn óf deugen, dan zou mijn activisme geen zin hebben.

13/ Het doet me daarom zeer wanneer activisme zich verliest in dogmatisme en blind vijandschap. Ik weet dat het van alle tijden en plaatsen is, maar het doet toch zeer. Daar ging dit draadje over. Nu weer verder met het stichten van een inclusieve communistische bio-heilstaat.

14/ Laatste toevoeging: dit draadje gaat over activisme in het algemeen, ik zie deze tendens in alle hoeken en gaten, op twitter en daarbuiten. Het is van alle tijden ook, maar daarmee niet minder pijnlijk, in mijn ogen.”

Source: Aafke Romeijn en GeenStijl

De zittende politicus

“Hij heeft nog nooit gedanst. Hij kent zijn doel.
Nog nooit is op zijn vale klerkensmoel
Zomaar een lach verschenen, maar die nacht,
Nadat de gek de nar had omgebracht,
Kroop hij zijn bed uit, glimmend van de pret,
En maakte hij onbespied een pirouette.
Dank, dank, riep hij, het monster is geveld.
Hij oefende het woord ‘geschokt’ voor morgen
En sliep als twintig ossen kunnen slapen.
Straks is hij, voor de camera, vol zorgen.
Natuurlijk is hij zwaar tegen geweld.
Daar klinkt verdomd weer zijn belegen lied.
Hij loopt op straat, ondragelijk rechtschapen,
En ziet nog steeds het echte monster niet.” – Gerrit Komrij. 10 mei 2002 (na de moord op Pim Fortuyn)

De lakmoesproef

“De lakmoesproef voor een goed functionerende multicultuur is de geloofsvrijheid. Multiculturalisme veronderstelt multireligiositeit, waarbij de vrijheid van religie automatisch en onvermijdelijk ook de vrijheid van geloofsafval impliceert. Geen waarlijke vrijheid van religie zonder de vrijheid níét te geloven.

PvdA’er hoogleraar Jos de Beus sprak over dit aspect van geloofsvrijheid essentiële woorden: ‘Ik wil één simpel punt maken: iedereen in Nederland moet kunnen geloven wat hij wil, en iedereen die wil stoppen moet dat vrij en veilig kunnen doen. Ik vind dat geen speeltje in handen van neoconservatieven.’ Bij deze basale observatie beginnen in dit land spijtig genoeg de problemen. Lang niet iedereen van islamitische achtergrond kan ‘vrij en veilig’ in het openbaar afstand nemen van zijn geloof.

Dit verhaal gaat niet over de achtergronden en motieven van de tirannieke bedreigers van afvallige moslims; het gaat over de opmerkelijke alliantie tussen deze bedreigers en een voorhoede van autochtone lelieblanke opiniemakers en publicisten. Het is verbazingwekkend, maar die alliantie bestaat. Zeg in dit land iets over de ‘ongelofelijke wreedheid’ van het Opperwezen genaamd de God van het Oude Testament en je oogst bij deze elite bewondering en lof. Noem in dit land Mohammed naar hedendaagse westerse maatstaven ‘een perverse man’, en een deel van diezelfde elite zegt dat je ‘doodeng’ bent en dat je het aan jezelf hebt te danken dat je de rest van je leven de strengst denkbare persoonsbeveiliging moet accepteren.

Nederlanders met een moslimachtergrond die, gesteld dat zij hun afvalligheid publiek maken, hopen op morele steun van de Nederlandse culturele elite, maken hardhandig kennis met de dubbele standaard die deze elite toepast op critici van christendom en critici van de islam. Een aanzienlijk deel van deze elite ziet voor de afvallige moslim het liefst een soort status aparte, waar minder vrijheden gelden dan voor degenen die van christen in atheïst zijn veranderd. De atheïst die de spot drijft met vermeende onzinnigheden in de Bijbel draagt bij aan onze zo gekoesterde pluriformiteit. De ex-moslim die de spot drijft met vermeende onzinnigheden in de Koran gooit een lont in een kruitvat. Vanuit die zienswijze worden er officieus maar dwingend aparte gedragsregels voor de ex-moslim opgesteld. Die apartheid is onder ons.” Joost Zwagerman – Hitler in de polder & Vrij van God

Morele blunder

“Niet degenen die het het meest verdienden werd asielstatus verleend, dat wil zeggen; straatarme vluchtelingen in kampen in de Congo, maar degenen die smokkelaars duizenden euro’s konden betalen voor een boottocht richting Griekenland. Waarna de reizigers, vooral mannen dus, door Nederlandse acteurs en andere idioten op Lesbos werden overladen met gratis bananen en tampons, en tranen met tuiten. En die tranen vloeiden niet omdat de hulpverleners de mensensmokkel stimuleerden en met de dag meer verdrinkingsdoden op hun geweten kregen, en zichzelf uit schuldgevoel de tranen in het gezicht sloegen, maar omdat ze dachten barmhartig te zijn, en hun menslievendheid zo’n overweldigende indruk maakte, op henzelf wel te verstaan.” – Jaap Plaisier

Source: http://politiek.tpo.nl/2017/02/15/toelaten-bootvluchtelingen-was-morele-en-politieke-blunder/

There are no shortcuts.

“Hoe jezelf immuun te maken voor een totalitaire mindset

Er zijn wereldwijd niet veel mensen, misschien een paar historici, psychologen en andere wetenschappers, die begrijpen en willen toegeven dat elk mens, waaronder zijzelf, een bewaker in een vernietigingskamp kan worden. Dit is een heel ongezellig begin van een column (dat al begon met de titel), maar dan is die zin maar uit de weg, als een schelle schoolbel op de vroege morgen.

Precies tot die conclusie kwam men in de afgelopen eeuw, soms pas na vijftien jaar lang non-stop nadenken en lezen (Solzhenitsyn, Dostojewski, Arendt, Huxley, Orwell): hoe was het mogelijk dat mensen elkaar -op zulke schaal- konden uitroeien en er zelfs van konden genieten?! Want normale mensen waren het, die bijvoorbeeld gevangenen met zware zakken vol zout heen en weer over het terrein van Auschwitz lieten lopen, nadat ze al uitgedroogd, oververhit en geestelijk kapot de treinen uit waren gekomen. Die aanblik was blijkbaar nog niet genoeg voor ze, de vernedering moest er nog overheen, net zo lang tot er geen waardigheid of sprankje hoop meer over was. Resentment of being, is de benaming hiervoor.

In het gezicht stompen
Nu iedereen in Amerika 1984 van George Orwell aan het herlezen is, is de totalitaire mindset (zoals die tot wasdom kwam onder Stalin, Hitler, Mao) weer terug van weggeweest, als ‘optie’. Veel mensen vragen zich af waar we op afkoersen, misschien wel dáárop, en dat is begrijpelijk. Anderen verdiepen zich minder en weten het zeker: Trump en de nazi’s die hem steunen verdienen het ‘in hun gezicht gestompt te worden’, zoals David Harbour, een Hollywoodacteur, onder luid applaus – in het bijzijn van kinderen- vanaf een podium scandeerde. “Yeeeeah!”, riep de zaal. Paul Verhoeven zei het ook bij DWDD: ‘Trump is Hitler’.

In de twee weken vanaf de inauguratie van de Amerikaanse president werden er op twitter 12.000 oproepen gedaan om hem te vermoorden. Een Iers tijdschrift, Village, had op de voorpagina het beeld van een schietschijf op het hoofd van Trump, met daaronder ‘Why Not’. Ook Duitse krant Die Zeit stelde een moord in het Witte Huis voor. Er worden inmiddels willekeurig mensen in elkaar geslagen, rechts-conservatieve denkers en artiesten worden geweerd uit universiteiten en andere publieke ruimtes, en op internet is met veel mankracht een hetze gaande tegen hate speech, rechtse hate speech wel te verstaan.

Read more

Het vijfpunten plan

Nationale Volksraad. De Tweede Kamer wordt vervangen door een rechtstreeks gekozen volksvertegenwoordiging. Per provincie worden tien afgevaardigden gekozen in de Nationale Volksraad, die 120 leden telt. Om disbalans te voorkomen wordt gekozen voor een gelijk aantal afgevaardigden per provincie.

Provinciale Kieslijst. De tien afgevaardigden per provincie worden gekozen via provinciale verkiezingen. Iedereen kan zich aanmelden voor de kieslijst die, laten we zeggen, uit 100 kandidaten bestaat. Deze kandidaten mogen geen strafblad hebben en moeten een toelatingsexamen afleggen. Dat kan makkelijk en objectief via een geavanceerd computerprogramma. Het toelatingsexamen dient als toetsing of kandidaten voldoende maatschappijkennis hebben. Wie slaagt komt op de kieslijst. Aanmelding voor de kieslijst gaat op volgorde van binnenkomst binnen een gestelde termijn. Medebepalend voor de diversiteit van de kieslijst is ook de maatschappelijke achtergrond. Vervolgens mogen de kandidaten hun eigen verkiezingscampagne voeren binnen gestelde financiële grenzen. De verkiezingen worden gedurende een aantal dagen via internet gehouden.

Regering. De gekozen Nationale Volksraad stelt de regering samen die bestaat uit gekwalificeerde professionals van buitenaf, zonder een partijverleden. Dus geen loyale partijtijgers meer die voor bewezen diensten minister of staatssecretaris mogen spelen. Tussentijds kunnen ministers en staatssecretarissen bij disfunctioneren ontslagen worden. Op gemeentelijk niveau zien we trouwens al dat wethouders van buitenaf als professionals worden ingehuurd. Zo nieuw is die gedachte dus niet.

Regeringsplan. Vervolgens gaat de aangestelde regering een regeringsplan schrijven waarbinnen objectief en proportioneel rekening gehouden wordt met de belangen van de samenleving. De Nationale Volksraad keurt het regeringsplan bij meerderheid goed, wijst het af of brengt veranderingen aan. Criteria zijn dus niet meer de vroegere partijpolitieke stokpaardjes, maar evenwichtige sociaal-economische wensen en noodzakelijkheden gevoed vanuit de samenleving. De regering legt verantwoording af aan de Volksraad.

Referendum. De neerbuigendheid waarmee de gevestigde politiek het volksreferendum benadert is ronduit stuitend. Het kenmerkt de belangen van de partijpolitiek die de burger als stoorzender ziet. In het nieuwe politieke stelsel zal voor fundamentele beslissingen het bindend volksreferendum bepalend zijn.

Bron: http://politiek.tpo.nl/column/tijd-nieuw-politiek-stelsel-vijf-punten/