the post online

Een culturele oorlog verliezen is duur; de prijs van omvolking is dikwijls permanent.

‘FVD moet culturele oorlog winnen om economie te redden’

“Na de overwinningsspeech van Thierry Baudet horen we het steeds vaker: hou nou toch eens op met die boreaalse praatjes! Er zijn belangrijkere dingen, zoals de enorme kosten van de klimaatmanie, het verlies van politieke en economische kracht van ons land binnen de EU, en immigratie. Straks kunnen de rekeningen niet meer betaald worden; dat is belangrijker dan literaire bespiegelingen en borrelpraatjes waar de politieke leider van de FVD zich teveel mee bezig houdt.

De critici missen het belangrijkste punt. De bron achter de klimaatmanie, het Europese massadenken en de immigratie is cultureel. We zitten middenin een keiharde culturele oorlog. We zitten in het defensief. De ideologieën, personen en geldstromen in deze culturele oorlog zijn misschien niet zo zichtbaar – niet zo verwonderlijk gezien onze gekleurde media – maar dat maakt ze niet minder reëel.

Het niet willen of durven voeren van deze culturele strijd zou de FVD transformeren tot de VVD. Na twaalf jaar lidmaatschap van die club werd ik door Marrakesh moreel gedwongen mijn lidmaatschap op te zeggen. De VVD blaft, maar bijt niet. Ze verliezen de culturele oorlog. Daarom blijft immigratie doorgaan. Daardoor tekenen ze dure klimaatmanieakkoorden samen met GroenLinks. En dat verklaart ook waarom de VVD internationale akkoorden steunt die de persvrijheid inperken. Je kunt geen economisch succes bouwen op drijfzand. Zakelijkheid en boreaalse ideologie zijn afhankelijk van elkaar.

Hoe lang al zitten we in het defensief? Al tientallen jaren. De groei van de bevolking (vrijwel geheel door immigratie), de bijbehorende woningnood en druk op het sociale systeem, het verlies van rente op spaarrekeningen door het rentebeleid van de Europese Centrale Bank, de nieuwe rassenpolitiek, problemen rondom de veiligheid, et cetera. Voor de meer zakelijk en economisch gerichte leden van de FVD: dit zijn geen natuurverschijnselen maar cultureel gedreven ontwikkelingen waar geld, personen en organisaties achter zitten.

Een voorbeeld. De massa-immigratie werd gefaciliteerd door Niet-Gouvernementele Organisaties (NGO’s) die met bootjes immigranten oppikten in de Middellandse Zee. Deze clubs werden politiek beschermd en gesteund. Kritiek daarom heette racisme of fascisme, zoals gebruikelijk. U gaat betalen voor de extra kosten op huisvesting (woningtekort), veiligheid, sociale voorzieningen, zorgkosten etc. Ook uw eventuele kinderen en kleinkinderen zullen daarvoor moeten betalen. Dat is de prijs van het verliezen van een culturele oorlog.
Read more

‘Zo vernietigt men de legitimiteit van verkiezingen en van de democratie’

ESSAY
Sid Lukkassen – Er is een brede flank ontstaan van partijen en bewegingen die worden uitgesloten van invloed

“Momenteel verzamel ik op VoordeKunst fondsen voor een briefwisseling over polarisering. In Nederland werd de polarisering merkbaar tijdens het tijdperk van Pim Fortuyn. Hij maakte destijds een analyse die nog steeds relevant is: vroeger was de elite nationaal georiënteerd, met een sterk besef van Leitkultur en patriottisme, terwijl de arbeiders zich oriënteerden op de internationale klassenstrijd. Maar in de jaren negentig sloeg dit om: bedrijven profiteerden van outsourcing en open grenzen, dus ook de elite werd zeer mobiel. De nieuwe elite was ‘wereldburger’ en identificeerde zich met transnationale instituties zoals de EU. Juist de arbeider bleef aangewezen op de directe leefomgeving – de werkende klasse werd nationalistischer en keerde zich tegen de open grenzen.

‘Zo ontstaat er deugspeak: specifieke woorden die het signaal versturen: ‘Ik hoor bij de club’
Op 14 juli presenteerde de tv-talkshow Filosofisch Kwintet een uitzending over elitevorming. Die uitzending liet precies zien wat er mis is: de intellectuelen aan tafel probeerden het begrip ‘elite’ te definiëren en terloops kwam de vraag ter sprake of ze zelf ook niet wat elitair waren. Die vraag bleef zweven maar tussendoor werd er nog wel gewaarschuwd tegen populisme. Er werd een sneer gemaakt naar Thierry Baudet en natuurlijk werd als ‘verplicht nummer’ de kwetsbare positie van minderheden onderstreept. Het belangrijkste wat we hieruit meenemen – en wat ik ook in mijn boek Kerkgangers en Zuilenbouwers (2018) laat zien – is dat politieke correctheid de sociale mobiliteit beknelt, wat uitmondt in een nieuwe verzuiling met bijbehorende spraakcodes.

‘Gebruik echter woorden als ‘dobbernegers’ of ‘islamisering’ en je ligt er direct uit’
Wie dit laatste ziet en begrijpt kan ons hele tijdgewricht doorgronden: alle puzzelstukken vallen op hun plaats. De deugbalts, zo noem ik de sleutel tot deze puzzel. De deugbalts betekent dat een ekster niet kan paren met een meeuw: de vogels maken verschillende zanggeluiden. Zo ontstaat er deugspeak: specifieke woorden die het signaal versturen: ik hoor bij de club – sleutelwoorden zoals bijvoorbeeld bij de Vrijmetselarij. Zoals ‘inclusiviteit’ en ‘diversiteit’: zodoende ontstond er op organische wijze een ecosysteem met als grondslag de terminologieën en het wereldbeeld van Nieuw Links. Gebruik echter woorden als ‘dobbernegers’ of ‘islamisering’ en je ligt er direct uit.

‘Ons land hunkert naar vergezichten gebaseerd op realisme, op inhoudelijke gedachtewisselingen en filosofie’
Het probleem is dat er op deze wijze een verstikkende laag politieke correctheid op ons maatschappelijk debat is neergedaald. De feiten kun je niet meer benoemen zonder jezelf verdacht te maken: dit leidt tot uitsluiting op allerlei gebieden. Ondertussen snakt onze samenleving naar visievorming die boven de ‘virtue signals’ uitstijgt, naar debat bóven de verkavelde stellingnames van links en rechts. Ons land hunkert naar vergezichten gebaseerd op realisme, op inhoudelijke gedachtewisselingen en filosofie. Precies hierom ben ik mijn briefwisselingen gestart, om ook met linkse denkers in dialoog te treden – zodat men niet meer om de inhoud heen kan. Want waar de inhoud onbespreekbaar wordt, daar is het volgende stadium een burgeroorlog zoals in het Engeland van Thomas Hobbes (1588 – 1679).
Read more