tpo

Morele blunder

“Niet degenen die het het meest verdienden werd asielstatus verleend, dat wil zeggen; straatarme vluchtelingen in kampen in de Congo, maar degenen die smokkelaars duizenden euro’s konden betalen voor een boottocht richting Griekenland. Waarna de reizigers, vooral mannen dus, door Nederlandse acteurs en andere idioten op Lesbos werden overladen met gratis bananen en tampons, en tranen met tuiten. En die tranen vloeiden niet omdat de hulpverleners de mensensmokkel stimuleerden en met de dag meer verdrinkingsdoden op hun geweten kregen, en zichzelf uit schuldgevoel de tranen in het gezicht sloegen, maar omdat ze dachten barmhartig te zijn, en hun menslievendheid zo’n overweldigende indruk maakte, op henzelf wel te verstaan.” – Jaap Plaisier

Source: http://politiek.tpo.nl/2017/02/15/toelaten-bootvluchtelingen-was-morele-en-politieke-blunder/

There are no shortcuts.

“Hoe jezelf immuun te maken voor een totalitaire mindset

Er zijn wereldwijd niet veel mensen, misschien een paar historici, psychologen en andere wetenschappers, die begrijpen en willen toegeven dat elk mens, waaronder zijzelf, een bewaker in een vernietigingskamp kan worden. Dit is een heel ongezellig begin van een column (dat al begon met de titel), maar dan is die zin maar uit de weg, als een schelle schoolbel op de vroege morgen.

Precies tot die conclusie kwam men in de afgelopen eeuw, soms pas na vijftien jaar lang non-stop nadenken en lezen (Solzhenitsyn, Dostojewski, Arendt, Huxley, Orwell): hoe was het mogelijk dat mensen elkaar -op zulke schaal- konden uitroeien en er zelfs van konden genieten?! Want normale mensen waren het, die bijvoorbeeld gevangenen met zware zakken vol zout heen en weer over het terrein van Auschwitz lieten lopen, nadat ze al uitgedroogd, oververhit en geestelijk kapot de treinen uit waren gekomen. Die aanblik was blijkbaar nog niet genoeg voor ze, de vernedering moest er nog overheen, net zo lang tot er geen waardigheid of sprankje hoop meer over was. Resentment of being, is de benaming hiervoor.

In het gezicht stompen
Nu iedereen in Amerika 1984 van George Orwell aan het herlezen is, is de totalitaire mindset (zoals die tot wasdom kwam onder Stalin, Hitler, Mao) weer terug van weggeweest, als ‘optie’. Veel mensen vragen zich af waar we op afkoersen, misschien wel dáárop, en dat is begrijpelijk. Anderen verdiepen zich minder en weten het zeker: Trump en de nazi’s die hem steunen verdienen het ‘in hun gezicht gestompt te worden’, zoals David Harbour, een Hollywoodacteur, onder luid applaus – in het bijzijn van kinderen- vanaf een podium scandeerde. “Yeeeeah!”, riep de zaal. Paul Verhoeven zei het ook bij DWDD: ‘Trump is Hitler’.

In de twee weken vanaf de inauguratie van de Amerikaanse president werden er op twitter 12.000 oproepen gedaan om hem te vermoorden. Een Iers tijdschrift, Village, had op de voorpagina het beeld van een schietschijf op het hoofd van Trump, met daaronder ‘Why Not’. Ook Duitse krant Die Zeit stelde een moord in het Witte Huis voor. Er worden inmiddels willekeurig mensen in elkaar geslagen, rechts-conservatieve denkers en artiesten worden geweerd uit universiteiten en andere publieke ruimtes, en op internet is met veel mankracht een hetze gaande tegen hate speech, rechtse hate speech wel te verstaan.

Read more

Wake up!

“Het is een epidemie in Nederland aan het worden, het publieke debat is er compleet door verziekt, als het überhaupt nog bestaat, en het eist steeds meer slachtoffers. Bijvoorbeeld onder millennials, die ‘de maakbare werkelijkheid’ en kreten als ‘biologie is een sociaal construct’ (allebei gaslights overigens) slikken voor zoete koek. Niet snappende dat zij het in ieder geval niet zullen zijn die hier de werkelijkheid gaan ‘maken’. Of zoals professor en strijder van het vrije woord Jordan Peterson tegen een zaal vol Social Justice Warriors (SJW’ers) in Toronto zei – terwijl ze hem monddood wilden maken: “You will be next. Just saying.” Ik denk dan aan de Twinkels van deze wereld, jonge vrouwen die zich gebrainwasht overgeven aan de buitenwereld, without a fight. Het is treurig.

Stuk rood vlees
Kun je het ze kwalijk nemen? Een fervent gaslighter, zoals Jeroen Pauw gisteravond weer bleek te zijn, presenteert zichzelf altijd als rechtschapen en fatsoenlijk (‘een beetje bad boy maar ach, vrouwen verslinden is mijn enige zonde’) en wisselt strengheid en doortastendheid af met kalmte. De vermomming is er om de gaslight te laten slagen. “We gaan beginnen”, zegt hij dan altijd. En ik denk dan, ja dat weet ik. Het is goed te zien, als je het wilt zien, hoe Pauw -altijd- bepaalde mensen stress aanwrijft door hun ervaringen te bagatelliseren, te ontkennen en in een ander daglicht te plaatsen. Het is naïef te denken dat hij daar geen speciale reden voor heeft of dat hij slechts ‘kritisch ondervraagt’. Wie bij hem niet goed op eieren kan lopen, wordt ontgoocheld en beduusd, als een stuk rood vlees gevoerd aan de andere gasten die met hem of haar mogen doen wat ze willen. En dat gaat vaak op dezelfde voet verder. In de NPO dog-eat-dog sfeer wil immers iedereen graag aan de goeie kant van de streep blijven staan.

De gaslighter heeft bijna altijd succes en houdt altijd schone handen omdat er een spanning wordt opgebouwd waar hij onmiddellijk van profiteert (op tv is ontregeling ook zo gedaan) en er tegelijkertijd niet rechtstreeks op kan worden gepakt. Het waarom is niet zo ingewikkeld. Narcisten gaslighten en mensen in narcistische systemen gaslighten, met een vanzelfsprekendheid zoals water stroomt en bomen hun bladeren laten vallen. Gewoon omdat het moet. Als ze het niet doen, dan betekent dat dat zij, of het systeem waarvan ze afhankelijk zijn, ophouden te bestaan. Zo kwetsbaar zijn ze, maar zoveel macht nemen ze, om van anderen hun goedgelovigheid en empathie te kunnen leven.” Sietske Bergsma

Lees meer: gaslighting en secondary gaslighting is dagelijkse kost als je het eenmaal ziet
en in onze door gaslighting verlichte maatschappij wordt iedereen langzaam gek

Boekpromotor Büch verbond op bevlogen wijze hoge en lage cultuur

buchs-dodo-botje1
Büchs dodo-botje

“Het zijn de buitenbeentjes, die het leven, de kunst, de journalistiek en de literatuur van kleur en  reuring voorzien. Zoals Özkan Akyol, Midas Dekkers, Arthur van Amerongen, A.H.J. Dautzenberg, wijlen Theo van Gogh en Boudewijn Büch. Die laatste – Boud voor intimi – strikte ik in de jaren tachtig als medewerker voor het boekenprogramma van de VPRO-radio, wat tot afkeuring leidde bij de culturele elite en veel zich achter een superioriteitscomplex verschuilende collega’s. Want dat geldt voor vrijwel alle dwarsliggers met excentrieke kantjes, ze trekken in het land waar egalitarisme en platvloersheid de volksaard kenmerken (wie verbeeld  je je wel dat je bent ?), al snel controverse en afgunst aan.

De vraag ‘wie verbeeld je je wel dat je bent ?’ is in het bijzonder van toepassing op schrijver, TV-presentator, poëet en fenomeen Boudewijn Büch omdat hij als geen ander van zijn leven fictie maakte. De verbeelding won het in zijn geval ruimschoots van de feiten, want die waren te banaal om als bouwstenen te dienen voor de kathedraal opgebouwd uit verzinsels, uitvergrote ervaringen, leugens en bedrog waarmee hij iedereen – geliefden, vrienden, collega’s en het grote publiek – grandioos in de maling nam.” – Paul Aalbers

Lees meer: http://cult.tpo.nl/

Het vijfpunten plan

Nationale Volksraad. De Tweede Kamer wordt vervangen door een rechtstreeks gekozen volksvertegenwoordiging. Per provincie worden tien afgevaardigden gekozen in de Nationale Volksraad, die 120 leden telt. Om disbalans te voorkomen wordt gekozen voor een gelijk aantal afgevaardigden per provincie.

Provinciale Kieslijst. De tien afgevaardigden per provincie worden gekozen via provinciale verkiezingen. Iedereen kan zich aanmelden voor de kieslijst die, laten we zeggen, uit 100 kandidaten bestaat. Deze kandidaten mogen geen strafblad hebben en moeten een toelatingsexamen afleggen. Dat kan makkelijk en objectief via een geavanceerd computerprogramma. Het toelatingsexamen dient als toetsing of kandidaten voldoende maatschappijkennis hebben. Wie slaagt komt op de kieslijst. Aanmelding voor de kieslijst gaat op volgorde van binnenkomst binnen een gestelde termijn. Medebepalend voor de diversiteit van de kieslijst is ook de maatschappelijke achtergrond. Vervolgens mogen de kandidaten hun eigen verkiezingscampagne voeren binnen gestelde financiële grenzen. De verkiezingen worden gedurende een aantal dagen via internet gehouden.

Regering. De gekozen Nationale Volksraad stelt de regering samen die bestaat uit gekwalificeerde professionals van buitenaf, zonder een partijverleden. Dus geen loyale partijtijgers meer die voor bewezen diensten minister of staatssecretaris mogen spelen. Tussentijds kunnen ministers en staatssecretarissen bij disfunctioneren ontslagen worden. Op gemeentelijk niveau zien we trouwens al dat wethouders van buitenaf als professionals worden ingehuurd. Zo nieuw is die gedachte dus niet.

Regeringsplan. Vervolgens gaat de aangestelde regering een regeringsplan schrijven waarbinnen objectief en proportioneel rekening gehouden wordt met de belangen van de samenleving. De Nationale Volksraad keurt het regeringsplan bij meerderheid goed, wijst het af of brengt veranderingen aan. Criteria zijn dus niet meer de vroegere partijpolitieke stokpaardjes, maar evenwichtige sociaal-economische wensen en noodzakelijkheden gevoed vanuit de samenleving. De regering legt verantwoording af aan de Volksraad.

Referendum. De neerbuigendheid waarmee de gevestigde politiek het volksreferendum benadert is ronduit stuitend. Het kenmerkt de belangen van de partijpolitiek die de burger als stoorzender ziet. In het nieuwe politieke stelsel zal voor fundamentele beslissingen het bindend volksreferendum bepalend zijn.

Bron: http://politiek.tpo.nl/column/tijd-nieuw-politiek-stelsel-vijf-punten/

Algemene, simplistische leugens, een vorm van racisme

“Utopieën zijn meestal totalitair van karakter en door de geschiedenis heen werden heel wat intellectuelen er door aangetrokken, zeker in de arcana van de EU en in het progressieve denken, waar men allerlei wetgeving uitdoktert om de tekentafelideeën te kunnen handhaven. Daardoor moet de freedom of speech zo nodig sneuvelen. Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR, nu Unia) is zo’n inquisitoriaal en akelig orwelliaans gremium waarin allerlei do-gooders eigenlijk sovjetpraktijken hanteren. Islamcritici probeert men de mond te snoeren.

Nogmaals: de islam is blijkbaar aantrekkelijk genoeg om heftig verdedigd te worden door de westerse intellectueel: én wegens zijn totalitair karakter maar vaak ook omdat men volslagen onwetend is over de oorsprongsbronnen en men graag de sprookjes gelooft die men hem voorhoudt. Het debat erover wordt ook zelden met argumenten gevoerd, precies omdat men blijft uitgaan van algemene simplistische leugens (“De islam is een monotheïsme zoals jodendom en christendom bijvoorbeeld” en: “Elke religie heeft zijn perverteringen”), die zelfs bij oppervlakkige studie niet overeind blijven. De cognitieve dissonantie is dan ook megagroot.

Zelfs wanneer Arabische intellectuelen als Houria Abdelhouahed, Wafa Sultan, Fethi Benslama, Malika Sorel, Zohra Bitan, Lydia Guirous, Boualem Sansal, Moustapha Safouan, Hamid Zanaz, Sihem Habchi, Fadela Amara of Necla Kelec (et j’en passe beaucoup), of bedachtzame auteurs als Czeslav Milosz, György Konrad of Imre Kertesz uitdrukkelijk stellen dat de islam een agressieve ideologie is die op zijn minst heftig in vraag moet worden gesteld omdat deze veroveringsleer het Westen op allerlei manieren uitput en codes bevat die haaks staan op de liberale rechtsorde, dan nog zal de narcistische betweterige westerse intellectueel nuffig de tribale islam blijven verdedigen.

Is dat misschien geen vorm van racisme: het beter weten dan die arme ervaringsexpert uit een andere cultuurkreis? En is het niet bijzonder vreemd dat iemand die zich verzet tegen een retrograde islam door de politiek correcte neostalinisten ‘extreemrechts’ wordt genoemd? In de negentiende eeuw was het verzet tegen de katholieke kerk, en tegen religie in het algemeen, links-liberaal, socialistisch of anarchistisch. Vandaag zou het verzet tegen de islam dan plots rechts zijn geworden?”

Lees meer

Komt een vrouw bij de dokter

“Ze blijkt borstkanker te hebben en daar schaamt ze zich vreselijk voor. Verjaardagen vermijdt ze omdat ze de goedbedoelde maar zinloze adviezen niet meer verdraagt als mensen eenmaal weten dat ze ziek is. “Als je positief denkt, dan wordt die tumor vast kleiner”, “Zou je niet wat meer gaan bewegen” “Misschien moet je gewoon op vakantie. Wist je trouwens dat quinoa en avocado’s ook helpen tegen kanker?” enzovoort. Ze geeft aan dat ze er eigenlijk met niemand meer over durft te praten. Ook vraagt ze zich wanhopig af of het geen karakterzwakte is dat ze nu kanker heeft en of ze het niet aan zichzelf te danken heeft ‘omdat ze gewoon een moeilijk mens is’. Patiënten met kanker hoeven tegenwoordig gelukkig niet meer zo bang te zijn dat ze op deze manier worden behandeld door hun omgeving, tenzij je in een hele primitieve of spirituele community bent beland.” – Esther van Fenema
Lees verder: ThePostOnline